San Caralampio 2006 - Melide - (A Coruña) - Domingo 10 de Setembro
Chegou a segunda fin de semana de setembro e con ela a obligada cita co outro noso santo patrón, o San Caralampio, disque patrón dos borrachos, despois de irlle botar uns viños a Melide achegámosnos a parrillada da Castañeda (ese día no propio Melide e difícil atopar sitio) a degustar un bo xantar pois para tan alcohólica cita non e moi recomendable ter o bandullo baleiro.
Hora de xantar, parrillada da Castañeda
A tropa o completo
Parte da tropa
Despois de de xantar, volta a zona cero do San Caralampio, as ruas dos viños da vila melidá.
Xa sei a quen quero parecerme cando sexa jrande!!!!!!
Vistas das rúas dos viños, un ano máis a tope
Duas de Sobrado dos Monxes
Tres quintos e un taberneiro
Probando sorte
A certa hora tocoulle rachar camisetas, e vaia si racharon, que desfeita.
Especial Ricardo López, alias "RIKI"

Este personaxe non podía faltar, e abofe que non faltou, donde está a carallada e a música ao vivo alí está o amigo Riki. Cando o sol se poñía aló o lonxe saltaba a escea a Festicultores Troupe, a charanga eléctrica máis potente do noso pais e que reventaron a tarde-noite cos seus ritmos balcánicos o longo de máis de duas horas de concerto.

Nunha entrevista feita un par de días despois no programa Un día por diante da Radio Galega (o seu tema A Cabra Macabra estaba dentro das candidatas ó Apologhit , a canción do verán galega) un dos seus compoñentes defineu o seu concerto do Caralampio como o mellor da sua historia e a festa en si como a máis potente da Galiza.

Festicultores Troupe & Riki
Calmando "a las masas"
Sin tempo algún para o relax tocáballe o turno a Porka Miseria, banda de punk rock que xogaba na casa e iso notouse pois apoiados pola sua xente e os de fora deron un gran concerto que nos fixo bailar a todos coma posesos.
Emilio "Camisetas", outra boa peza
Porka Miseria & Riki
SIN COMENTARIOS

Como remate de festa a comisión tiña preparada a xa típica verbena con orquestra de escaso caché, a de este ano tiña por nome Azalea, composta exclusivamente por mulleres, seis explosivas señoritas que aparentaban moi ben nun cartel pegado na cristaleira da taberna de Peón, pero que non sei que tal o fixeron musicalmente pois o menda que esto escribe deu por concluida tan intensa xornada lúdico-festiva antes de que a mencionada orquestra comenzara a sua actuación.

En fin, un ano máis o San Caralampio cumpliu tódalas expectativas, se nunca fuches non sabes o que te estás perdendo e si xa estiveches xa so nos falta un ano para que volva.