- San Caralampio 2005 -
- Melide - (A Coruña) -
- Domingo 11 de Setembro -

Os do San Queremos acudimos un ano máis a cita co santo patrón de moitos dos compoñentes da comisión (despois de San Queremos, por suposto), este non e outro que San Caralampio, patrón dos bébedos ou borrachos e na que como ben mostran as fotos o viño e demais bebidas alcohólicas circulan en cantidades industriáis, as veces máis por fora que por dentro.
O día pola mañán non pintaba moi bonito pois choveu arreo.
A xente do San Queremos preparados para a festa

Pero a nos non hai trebón que nos deteña así que e ainda en Arzúa equipámosnos para as previsibles condicións climatolóxicas desfavorables e adversas que se presentaban con uns paraugas de diseño exclusivo e escasa cobertura, por sorte a hora do xantar e como soe decir Don Santiago Pemán as nubes deixaron paso os claros e os paraugas deixaron de ter a utilidade neles habitual.

Pero por suposto que non desaproveitamos a inversión económica feita neles unhas horas antes en Arzúa, en "SEXTO NOVIDADES: Grandes rebaixas estas navidades", (toma publicidade subliminal) pois no Caralampio nunca sabes cando se che pode vir encima o chaparrón de viño, kalimotxo ou mesmo auga e non precisamente do ceo como máis adiante contaremos.
Ata aquí os momentos máis mollados da xornada, tanto por dentro como por fora, na foto 5 a xente de Sobrado dos Monxes @s máis mollad@s de tod@s, na 6 Juan Castro Mouriño campión mundial de Arrebolamento de Sacho no San Queremos do 2005, como pode verse o sacho non e o único instrumento que manexa ben
Sin comentarios

Dende fai uns cantos anos hai montada certa polémica pois a festa dexenerou un tanto por que a xente empezou a coller a fea costume de tirar viño uns ós outros, en un principio non tiña moita importancia pois faciase na rua e non era moi molesto pero co tempo empezouse a facer tamén dentro dos bares e tabernas polo que en certos momentos danse situacións moi desagradables para os taberneiros, chegandose ata o punto de que algúns locáis non abren ata pasadas as 7 da tarde cando os ánimos da peña xa se van calmando un pouco.

Por si esto fora pouco tamén se puxeron de moda as famosas pistoliñas que moitos (principalmente os rapaces) enchen de auga, e non hai cousa que máis foda que os putos chorriños do líquido elemento nunha festa na que a auga debía estar prohibida por lei, as persoas máis veteranas son as máis molestas con esta situación.
A certas horas tocaba alixeirar a próstata
En canto a música o Caralampio raras veces rachou o esquema de charangas pola tarde e orquestra na verbena nocturna, no 2004 a verbena deixou paso a un concerto de rock que foi todo un éxito pero supoño que debido tanto o axustado presuposto que manexa a comisión como as protestas dos máis veteranos e tradicionalistas do lugar no 2005 voltou a música de orquestra.
Este ano pola tarde actuou A Compañía do Ruido de Ribeira e os Festicultores.
Orquestra con maciza
Noela en pose típica e habitual

Estas duas agrupacións poderiámolas definir como a tradicional charanga pero adaptadas os tempos actuáis, ambolos dous grupos ofreceron un divertido e potente expectáculo.

Por tradición contratan a orquestra máis barata que atopan pero xa sabemos como está hoxe en día o mundo das orquestras en Galiza, por moi pequenas que estas sexan cáseque todas levan uns enormes escenarios móviles. Ata este ano a verbena celebrábase nun palco dos de toda a vida que a comisión poñía na Praza das Coles pero cando a orquestra chegou co seu flamante escenario de non sei cantos metros cadrados este non pasaba polas estreitas rúas que dan a mencionada praza polo que tivo que ser instalado na Praza do Convento, lugar doadamente recoñecible para os seguidores da serie Libro de Familia que emite a Televisión de Galicia os domingos pola noite pois este e o escenario central de dita serie.

O cambio da Praza das Coles á outra un pouco máis separada da zoa dos viños como e a do Convento xunto co feito de pasar dun palco a un escenario moito máis grande fixo que se perdera esa proximidade e colegueo que outros anos había entre a xente e os músicos polo que o ambiente durante a verbena resultou un tanto frío e raro respecto a outros anos.

Pese a todo esto facemos noso o o lema co que a xente de Melide denomina o Caralampio: A NOSA FESTA. Se xa estiveches nela en algunha ocasión xa sabes o ben que alí se pasa, se ainda nunca fuches non sabes o que te perdes.