A festa máis tola e orixinal do mundo mundial
Ano 2002 Ano 2004 Ano 2005

Este creemos que foi o ano do despegue definitivo, cando menos foi o que máis xente congregou o San Queremos, eso si, axudados por un tempo plenamente veraniego.

Celebrouse o sábado 23 de Agosto, ainda que como xa e unha costume boa parte da comisión de festas pasamos cáseque toda a fin de semana na carballeira, dita comisión estaba formada por 25 persoas.

Unha anécdota, a imprenta que nos fixo os carteis aproveitou o diseño do ano 2002 e fíxonos un calco casi exacto del, cambiando so a cor das letras, vermello en vez de rosa, eso si cometeron un erro clamoroso pois a dirección de Internet puxérona como www.lanzada.com/sanqueremos cando todos xa sabemos como e realmente.

As camisetas foron de cor azul, máis oscuro que as do ano 2002, camisetas tipo mono de traballador, bautizámolas, a gran novidade con respecto a anos anteriores foi que estaban estampadas tanto no peito como na espalda.

Na parte dianteira incluimos o cuño que usamos para identificar rifas e outro tipo de documentos.
Para a espalda recurrimos de novo a Emilio de Melide que bordou unha foto do ano pasado e que unha vez impreso o debuxo na camiseta quedou do xeito que vedes máis abaixo.
Foto usada como modelo
Parte dianteira
Despois de botar unhas bailas na habitual sesión Vermú amenizada pola Charanga NBA de Betanzos e da que forma parte o noso veciño Pepe de Campos chegou a hora do xantar, imprescindible en toda boa festa galega que se precie, a gran novidade na mesa da comisión foi a inclusión de inxentes cantidades de salchichas a parrilla talla XXL, empanada, pementos e tortilla completaron e o noso menú ademáis do xa habitual rancho asado do San Queremos (véxase o seu apetitoso aspecto), rancho que por certo foi o derradeiro que saiu dos míticos fornos da Panadería Camiño de Arzúa pois esta pechou aos poucos días.
Resultado final na espalda da camiseta 2003
Sobre as 5 da tarde foi o momento de demostrar que o xantar fixera o seu efecto fortalecedor na 5ª edicion do campionato de Arrebolamento de Sacho, unha vez máis este foi o xogo no que maior cantidade de xente se participou.
Os gañadores foron Suso Valiño de Figueiroa (Arzúa) en homes con un lanzamento de 36.00 metros (novo récord mundial) e a gañadora en mulleres foi Adelina de Condes de Burres (Arzúa) que tamén batiu o récord mundial que xa tiña ela e que quedou en 16 M 20 Cm, o anterior era de 15 M 70 Cm.

Despois houbo un pequeno descanso para deleitarnos coa actuación en primicia mundial para o San Queremos da Charanga X, un grupo de músicos a maior parte deles compoñentes da Banda de Música Municipal de Arzúa e que contaron co noso colega e membro da comisión de festas Luis de López que aporreaba o bombo de tal xeito que mesmo fixo bochas (ampollas) na man de tanto que petaba.

As 7 chegaba de novo a hora dos forzudos da festa, celebrábase a 3ª edición do Campionato Mundial de Tirro de Carro, a parella gañadora foi Suso Valiño de Figueiroa (Arzúa) e Carlos Carril de Filgueira (Vilantime) con unha marca de 9 seg. e 42 cent.
Arrebolamento de Sacho a media tarde
A charanga X, metendo marcha
Sheila & Patricia
Ángel & Ana

Como ata este ano sempre se apuntaran parellas so de sexo masculino non tiñamos previsto trofeos máis que para unha clasificación xeral, polo que moito o noso pesar non se puido premiar a estas duas parellas, tomamos nota polo que en vindeiras edicións intentaremos que cousas así non sucedan.

Despois do tiro de carro chegou a hora da grande novidade do ano 2003, a primeira edición do concurso de Carreiras de Sacos, xogo típico entre os xogos populares, na sección dos Xogos tes os resultados que se deron nas distintas categorías de este concurso. Os sacos (en cantidades industriáis) foron cedidos pola fábrica de piensos Hnos. Penas de Arzúa.
Cos corpos ben mallados tanto de bailar como de participar nos distintos xogos chegaba a hora de repoñer forzas coa suculenta cea preparada nas distintas mesas que había pola carballeira adiante, ainda quedaba moita festa da que disfrutar.
Mentres Suso de Boente, o noso xa reincidente artista nocturno preparaba o seu órgano (musical, enténdase ben) o persoal remataba de quentar os corpos (e o espíritu) coa xa tradicional e potente queimada gratuita que un ano máis estaba de vicio.
Ao ritmo dos primeiros compases do noso músico principiaba o 5º campionato de Futbolín, gañado unha vez máis pola parella composta por Aitor Quinteiro e José Manuel Mariño, estes dous Induráins do futbolín levan gañados os 5 campionatos disputados ata de agora.
Unha vista xeral, a noitiña caera sobor da Zarra do Monte
Entregados os trofeos do Futbolín e cáseque sin pausa algunha chegaba o momento dos expertos danzaríns da parroquia e foraneos que nos visitaban, que os hai moitos e bons.
2º concurso de Baile do San Queremos, despois de un veredicto supermeditado polo noso xurado popular o 1º posto foi adxudicado a parella nº 02 formada polas irmáns Loenides e Mari Luz de Campos (Melide).
Concurso de baile, 25 parellas inscritas, Jastando pista
Parellas 15, 17, 14, 04 e 22, (2º clasificada)
Rematado o concurso de Baile a festa continuou ata preto das 5 da madrugada.

As 5 da mañán chegaba a hora da outra gran novidade deste ano 2003, o 1º campionato de Escondite do San Queremos, que todo sea dito ocurréusenos na cervexería O 13 certa noite de carallada na que axudados polas boas xerras de Estrella Galicia que Iván tan ben tira maquinamos as máis inverosímiles regras que a este tan típico xogo en versión San Queremos se lle iban aplicar, finalmente quedaron resumidas en duas:

1ª - Os participantes tiñan como límites os propios da parroquia, ou sexa, nada de irse a esconder a Burres, Pantiñobre ou San Estevo do Campo.
Suso tocaba Paquito el Chocolatero

2ª - Unha vez pasados dous días do comenzo do xogo se non te tiñan atopado ou ben podías sair pois posiblemente se tiveran olvidado de ti ou quedarte para a edición do ano seguinte posto que a organización considerariate como participante ainda inscrito.

Certa persoa debeuse acoller a regra nº 2 pois non soubemos nada del ata pasados uns días.
Ainda quedaba moito que facer, pese a que a xente se comportou bastante ben e foi depositando o lixo nos puntos que a tal fin tiñamos preparados, tivemos que limpar ainda ben pola carballeira adiante para deixala en un estado o máis parecido posible a como estaba antes da festa.
Pois o dito, acabábamos de disfrutar do mellor San Queremos da historia, esperemos que superado polas edicións que a posterori veñan.
Foto de familia, Valente encargado das salchichas
Tres boas pezas en toda esta historia