A festa máis tola e orixinal do mundo mundial
Ano 2002Ano 2003Ano 2004Ano 2006

Este ano o día escollido foi o sábado 20 de agosto, a comisión estaba formada por 25 persoas.

De novo e por 6º ano consecutivo a sorte aliouse connosco en forma de un bonito día de sol, ainda que como máis adiante contaremos a noite caeu un tanto desapacible.

A cor escollida para a camiseta oficial do San Queremos foi a vermella, o debuxo da parte dianteira foi idea de Alberto Carbón de Arzúa e como ven podedes ver xogaba co logo da candidatura da cidade de Madrid as olimpiadas do 2012 e co noso Campionato Mundial de Arrebolamento de Sacho, teremos que ir pensando en pedir que incluan os nosos campionatos como deportes olímpicos.

Para a parte traseira un ano máis recurrimos o bon facer de Emilio de Melide, o tema central do debuxo foi o Botisacho, no 2004, ano de estrea do mencionado aparello botámoslle viño branco polo que moita xente pensaba que era auga, así que para o 2005 decidimos meterlle kalimotxo para evitar confusións, de ahí o lema "Chucha que auga non eh!!!", co debuxo intentamos ademais darlle pulo o Botisacho pois o primeiro ano pasou un tanto desapercibido.

A primeira imaxe da dereita corresponde co debuxo da parte dianteira da camiseta, a segunda co orixinal feito por Emilio para a parte traseira e a terceira e o resultado final unha vez pasada a tela.
A gran novidade do 2005 en canto a complementos foron uns bonitos e funcionales sombreiros de palla que vendemos a 3 Euros solos ou a 2 si levabas tamén a camiseta.

Non tiñamos moi claro si esta nova proposta iba a funcionar, nun primeiro pedido trouxemos 150, dita cantidade foi vendida cáseque por completo o día da festa campestre da Pontelema (6 de agosto), así que era preciso pedir máis, nun intento de favorecernos tanto nos como a comisión do Carmen de Arzúa pedimos so as cintas e collémoslles os sombreiros que lles sobraron a eles a un prezo razoable.

Maldita a hora na que se nos pasou pola cachola a idea, que malas eran de poñerlle as cintas os condenados sombreiros, certo elemento da comisión pasouse gran parte da madrugada do venres grapando cintas nos dichosos sombreiros.
Para máis INRI os da imprenta mandáronos as cintas de distinta cor que as do primeiro envio, por ese motivo nas fotos podedes ver sombreiros con cintas vermellas e outros con elas verdes.
Helena de Quinteiro, encargada do posto de puchos e camisetas
Despois de unha animada sesión vermú amenizada polo dúo Marema de Pontevedra, primeiro dos catro grupos musicáis que tiñamos contratados chegou a hora de xantar.
Hora da sesión vermú
Hora de xantar na mesa da comisión

Os da comisión este ano prescindimos do rancho asado pois tódolos anos sobraba máis da metade.

Metade que acababa no bandullo de Reina, a cadela de Ramiro de Pedrosa, aparte de aforrar contribuimos a manter os niveis de colesterol do animal, Reina achegouse a mañán do domingo como tódolos anos, algo por alí pillou pero aquela farta de anos anteriores non foi.

Outros festeiros repoñendo forzas, quedaba moito por diante

Despois dos postres e o café, forza e destreza no VII Campionato Mundial de Arrebolamento de Sacho.

No masculino participaron 60 Arreboladores, non se lograron grandes marcas, so o gañador superou a distancia dos 30 metros, Juan Mouriño de Arzúa fíxose co Campionato Mundial de Arrebolamento de Sacho 2005 con un lanzamento de 31 M. 28 Cm. Destacar o frouxo lanzamento de Suso Valiño o recordman mundial pois nesta ocasión tan so mandou o sacho a 23 M 08 Cm, a nada menos que 13 metros do récord actual.
Tres momentos do VIIº Campionato Mundial de Arrebolamento de Sacho (versión masculina)
En mulleres a participación foi sensiblemente maior a do 2004 pois pasouse de 18 a 27 féminas inscritas, a gañadora Dolores Rio (Lola do Ferreiro) de Pedrosa - Vilantime quedouse a 15 Cm. do récord mundial establecido por Remedios Gonzalez (San Miguel - Vilantime) en 17 M. 70 Cm. no 2004. Remedios foi a segunda a 85 Cm da gañadora.
Mulleres arreboladoras, máis datos e fotos deste campionato e de outros anos na sección XOGOS, apartado ARREBOLAMENTO DE SACHO
No medio do campionato os Marema metéronlle un pase, cando lles dixemos que era mellor que esperasen a que rematara o xogo, Manolo (metade do duo) díxonos:

- ¡E que si non non tocamos nada!

Como diría Manquiña ¡¡ Mui profesionales!!

Actuando os Marema a xente colleu unha corda que había por alí e montouse un campionato extraoficial de tiro de corda que nada tivo que envidiar o que máis tarde se celebraría de xeito oficial. Podes ver un pequeno video dese instante facendo click na frecha Ir a, momento o que tamén corresponde a foto da esquerda.
O duo Marema ao vivo
TIRANDO DO ADIBAL
Entre o VIIº Campionato Mundial de Arrebolamento de Sacho e o Vº Campionato Mundial de Tiro de Carro poidemos disfrutar un ano máis coa música do grupo de gaitas Castro Curbín de Santa María de Arzúa, apoiados como sempre que viñeron o San Queremos polo bombeiro maior de Vilantime: Pepe de Condés.
Condés, bombeiro maior da vila
Homes contra mulleres
Antes do Tiro de Carro á xente da pirotecnia Hermanos López de Oza dos Rios encargouse de lembrarlle os habitantes do contorno que Vilantime estaba de festa mediante un explosivo e ruidoso tumbo pirotécnico.
Con certo retraso chegaba a hora de tirar do carro , no campionato masculino - mixto participaron 17 parellas, lográronse marcas moi boas, Carlos Carril e José Manuel Montaña fulminaron o récord mundial do que xa eran donos, pasaron de 8 Seg. 59 Cent. no 2004 a 7 Seg. 87 Cent. en este ano 2005.
No feminino participaron 4 parellas de tiradoras, a formada por Helena García e Sonia García estableceu un novo récord mundial con unha marca de 12 Seg. 93 Cent. O anterior logrado no 2004 por Mª José García Camino e Ana Amboage García era de 14 Seg. 87 Cent.
Vº Campionato Mundial de TIRO DE CARRO: Na primeira foto, Fernando Garea (O Muñeiro) de A Regada -Vilantime, agora na Coruña e Fernando García (Bilbo - Euskadi), sextos clasificados con un tempo de 10 Seg. 02 Cent. Na Foto nº 2 Carlos Carril (Filgueira - Vilantime) e José Manuel Montaña (San Miguel - Vilantime), campións, novo récord mundial: 7 Seg. 87 Cent. Na foto nº 3 Helena García Carril (Pela - Vilantime) e Sonia García Rúa (Pumariño - A Castañeda - Arzúa), gañadoras, novo récord mundial feminino 12 Seg. 93 Cent.
Seguiamos acumulando retraso, chegaba a disputa da gran novidade en canto a xogos se refire do ano 2005, a Iª Interparroquial Tirando do Adibal, pasamos a explicar o motivo polo que non se ten pensado repetir este campionato.
Basicamente o xogo viña a ser o típico tiro de corda, a nosa idea era xuntar unha equipa de 6 participantes por cada parroquia do concello de Arzúa e máis unha de fora convidada por nos, menos mal que so se apuntou Vilantime, Maroxo e a equipa convidada, o San Caralampio de Melide pois de vir máis o cristo podería ser monumental.
No momento de comenzar o xogo decatámosnos de que non había en toda a carballeira un sitio o suficientemente llano para que a equipa que tiraba costa abaixo non tivese ventaxa. Puxémosnos no sitio que nos pareceu máis adecuado pero o resultado foi o que nos temiámos, os que tiraban cara abaixo gañaban sempre.
Nunha das tiradas meteuse certo espontaneo do lado dos de Vilantime e foi entón cando se armou a marimorena. Os da nosa parroquia decidimos retirarnos e quedarnos co terceiro premio (unha caixa de quintos) e deixarlle a disputa dos trofeos os outros dous contrincantes.
Despois de probar en varios sitios o resultado final deu como gañadora a equipa do San Caralampio All Stars (Melide).
I ª Interparroquial Tirando do Adibal, equipa de Vilantime
Visto o visto o Comité de Sabios do San Queremos decidiu que a Iª Interparroquial Tirando do Adibal sería tamén a derradeira a celebrar na Zarra do Monte.
Despois de tanto deporte era preciso repoñer forzas, así que os festeiros deron boa conta dos manxares que ainda quedaran do xantar.
Despois de cear chegaba a hora de "Jastar Pista"
Ó ritmo dos primeiros compases do duo Meritxell, terceiro dos grupos musicáis que tiñamos contratados comenzaba o VIIº Torneo de Futbolín que foi o máis numeroso de tódos os ata o de agora celebrados en canto a participación pois da media de 10 parellas de anos anteriores pasamos a 19 inscritas en este 2005.
Os Indurains do San Queremos en canto o futbolín se refire, Aitor Quinteiro e José Manuel Mariño que levavan gañadas as 6 edicións ata o de agora disputadas non se levaron a 7ª consecutiva, quizás por que non estiveron, ¿gañarían de haber acudido? Nunca se saberá.
A parella gañadora foi a formada por Pablo de Rapela de Pedrosa (Vilantime) e Juan Mouriño (Arzúa).

A carballeira da Zarra do Monte e unha maravilla pero ten un defecto, polas noites o lugar e bastante frío, este ano notouse máis ca nunca e a pesares do ben que nos tratou o sol durante o día a friaxe da noite era considerable.

¿Remedios? Pois a nosa habitual queimada de balde fixo que a temperatura subira uns graos, deixouse queimar pouco pois era preciso que o ambiente se quentara algo.

Entre pase e pase do duo Meritxell a música non deixaba de soar na Zarra, a Charanga de Vilalba, cuarto e derradeiro grupo musical contratado facía sacudir o frío que intentaba apoderarse dos valientes festeiros alí congregados.

Estas fotos non cadrán aquí moito pero e que non temos ningunha que se adapte o texto e tantas letras xuntas son un rollo así que ahí quedan para a posteridade
No concurso de baile participaban tódolos anos entre 25 e 30 parellas, este ano inscribíronse 14 das que finalmente so participaron 7, o frío que facía tivo boa parte da culpa de tan baixa participación.
Por suposto que as 7 parellas que bailaron de seguido entraron en calor ó ritmo das 4 pezas dos máis variados estilos que para eles interpretou o dúo Meritxell.
Concurso de baile, na primeira foto a parella nº 6, 3ª clasificada (7 puntos) e no centro da outra a gañadora (nº 1), Raquel Conde e Noelia Varela (13 puntos)
Tras unha dura deliberación o xurado popular asignoulle puntuación a cada unha delas e a gañadora foi a formada por Noelia Varela Puga de Sta. María de Melide e Raquel Conde Santos de O Volteiro - Vilantime con un total de 13 puntos. Había que recompensar o seu esforzo e tesón así que houbo premio para as 7.
As duas da madrugada máis ou menos chegaba a hora de botar uns foguetes, foguetes artificiáis se entende, un ano máis a Zarra do Monte encheuse de bonitos colores e ruido, moito ruido, pero foi aquí cando chegou o gran susto da xornada.
Despois de uns espectaculares e chamativos foguetes de colorinchos dispoñiámosmos a poñerlle punto final a sesión pirotécnica.
Lucerías varias na noite do San Queremos 2005
Para elo contabamos con duas das máis potentes bombas que os da pirotecnia Hermanos López tiñan, cando botamos a primeira delas nin tempo tivemos a reaccionar pois esta estoupou a escasa altura, tras uns intres de dúbidas os fogueteiros reaccionaron e prendéronlle lume a segunda que subeu sin problema algún, as catro fotos de abaixo mostran o momento e a sorte que tivemos, sobran os comentarios.
Pasado o susto a festa continuou ata altas horas da madrugada
Pero o San Queremos 2005 ainda tiña unha grande sorpresa que depararnos, Alberto Mahía xornalista de La Voz de Galicia estivo con nos na festa boa parte da tarde. El xa nos dixo que se iba a portar ben coa festa pero a verdade e que non nos esperabamos tanto.
O domingo pola mañán subimos ata Arzúa a mirar o que saia no xornal e de paso a tomarlle uns vermús pois había que recuperarse física e mentalmete para recoller todo o que na carballeira quedaba.
A nosa festa saia en portada con foto incluida e para toda España e na que se via curiosamente o Arrebolamento de Juan Mouriño, o gañador da edición de este ano, xa en páxinas interiores e na sección Al Sol un extenso artigo sobre o San Queremos que non ten desperdicio.
Artigo de Alberto Mahía, periodista de La Voz de Galicia sobre o San Queremos 2005
Punto e final o San Queremos 2005, a historia continua